သမုဒ္ဒရာမင်းနှင့် ပုဏ္ဏား

သမုဒ္ဒရာမင်းနှင့် ပုဏ္ဏား

မြတ်စွာဘုရားသခင်သည် သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်၊ သမုဒ္ဒရာမင်းနှင့် ပုဏ္ဏားအကြောင်းကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ရှေးသောအခါက သမုဒ္ဒရာမင်းဟူသော မင်းတစ်ပါးသည် သမုဒ္ဒရာ၌ မင်းပြုတော်မူသည်။ ထိုမင်းကား အလွန်သနားကရုဏာကြီးမားသည်။ သူကား အလွန်ရဲရင့်သည်။ တစ်နေ့သ၌ ပုဏ္ဏားတစ်ဦးသည် သမုဒ္ဒရာ၌ လှေပျက်သည်။ သူကား ရေမကူးတတ်။ သူကား အသက်ကို စွန့်လွှတ်ရတော့မည့် အရေး ကြုံရသည်။ ပုဏ္ဏားကား အကူအညီကို အော်ဟစ်သည်။ "ကယ်ပါဦး၊ ကယ်ပါဦး။" သမုဒ္ဒရာမင်းသည် ထိုအသံကို ကြားရသည်။ မင်းကြီးသည် မည်သူမျှ မကူညီနိုင်သော အခြေအနေကို သိသည်။ သူကား အလွန်သနားကရုဏာစိတ် ဝင်လာသည်။ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ ရွှေငါးအဆင်းကို စွန့်လွှတ်၍ မင်းသားအဆင်းသို့ ပြောင်းလဲသည်။ ထို့နောက် မင်းသားသည် ရေထဲမှ ထွက်လာ၍ ပုဏ္ဏားကို ကယ်ဆယ်သည်။ ပုဏ္ဏားသည် ရေပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ အသက်ရှင်လတ်စင်။ သူကား အလွန်ဝမ်းသာသည်။ "အို မင်းသား၊ သင်ကား ငါ့ကို ကယ်တင်သူ ဖြစ်သည်။ သင်၏ ကျေးဇူးကို မမေ့ပါ။" မင်းသားသည် ပြုံးသည်။ "ပုဏ္ဏားကြီး၊ အသင် ကျန်းမာပါ၏။" ပုဏ္ဏားသည် မင်းသား၏ အကူအညီကို အလွန်ကျေးဇူးတင်သည်။ သူကား မင်းသားကို အဘယ်သို့ ကျေးဇူးဆပ်ရမည်ကို မသိ။ "မင်းသား၊ အကျွန်ုပ် အနေဖြင့် အသင်ကို အဘယ်သို့ ကျေးဇူးဆပ်ရမည်နည်း။" မင်းသားက မိန့်သည်။ "ပုဏ္ဏားကြီး၊ အသင်ကား အသက်ရှင်လတ်စင် ဖြစ်သည်။ ထိုကား ငါ့အတွက် အလွန်ကြီးမားသော ကျေးဇူး ဖြစ်သည်။" ပုဏ္ဏားသည် မင်းသား၏ စကားကို ကြားရသောအခါ စိတ်အေးချမ်းသာယာသည်။ သူကား ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ မင်းသားသည် မိမိ၏ ရွှေငါးအဆင်းသို့ ပြန်ပြောင်းသည်။ သမုဒ္ဒရာမင်းသည် မိမိ၏ ကရုဏာစိတ်ကြောင့် ပုဏ္ဏားကို ကယ်ဆယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ပုဏ္ဏားသည် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို မမေ့ပါ။ သူကား မင်းသား၏ ကရုဏာကို အမြဲအမှတ်ရနေသည်။ နှစ်များကုန်လွန်သောအခါ ပုဏ္ဏားသည် အလွန်ကြွယ်ဝသော ပုဏ္ဏားတစ်ဦး ဖြစ်လာသည်။ သူကား မဂ်ဓတိုင်း၌ အလွန်အာဏာကြီးသော ပုဏ္ဏား ဖြစ်လာသည်။ သူကား မင်းကြီးထံသို့ သွား၍ လျှောက်ထားသည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား ဂင်္ဂါမြစ်၌ အသက်ဆုံးရှုံးရမည့် အရေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်သူကား မင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်ပါသည်။" မင်းကြီးက မေးသည်။ "ထိုမင်းသားကား အဘယ်သူနည်း။" "အကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်သူကား သမုဒ္ဒရာမင်း ဖြစ်ပါသည်။" မင်းကြီးသည် ထိုအကြောင်းကို ကြားရသောအခါ အလွန်အံ့သြသည်။ သူကား သမုဒ္ဒရာမင်း၏ ကရုဏာကို ချီးကျူးသည်။ မင်းကြီးသည် ပုဏ္ဏားကို ခေါ်ယူ၍ မင်းကြီးထံသို့ ပို့သည်။ ပုဏ္ဏားသည် သမုဒ္ဒရာမင်းထံ ချဉ်းကပ်သည်။ "အို သမုဒ္ဒရာမင်း၊ ကျွန်ုပ်ကား သင်၏ အကူအညီကြောင့် အသက်ရှင်လတ်စင် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကား သင်၏ ကျေးဇူးကို အမြဲအမှတ်ရနေသည်။" သမုဒ္ဒရာမင်းသည် ပုဏ္ဏားကို ကြည့်သည်။ "ပုဏ္ဏားကြီး၊ သင်ကား ကျန်းမာပါ၏။" ပုဏ္ဏားသည် ပြုံးသည်။ "မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား မင်းကြီးကို ကျေးဇူးဆပ်လိုပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကား မင်းကြီးကို ပစ္စည်းများ ပေးလှူပါမည်။" သမုဒ္ဒရာမင်းက မိန့်သည်။ "ပုဏ္ဏားကြီး၊ ငါ့ကို မည်သည့်အရာမျှ မလိုပါ။ ငါ့ကိုကား အသင်၏ သဒ္ဓါတရားနှင့် ကျေးဇူးသိတတ်သော စိတ်ကို ပေးလှူပါ။" ပုဏ္ဏားသည် သမုဒ္ဒရာမင်း၏ စကားကို ကြားရသောအခါ အလွန်ကြည်ညိုသည်။ သူကား သမုဒ္ဒရာမင်း၏ အဆုံးအမကို ခံယူသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ပုဏ္ဏားသည် သဒ္ဓါတရားထက်သန်သော ပုဏ္ဏားတစ်ဦး ဖြစ်လာသည်။ သူကား သမုဒ္ဒရာမင်းကို အမြဲ ဂုဏ်ပြုသည်။

ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသခင်သည် ဤသို့ ဟောကြားတော်မူသည်။ "အကြောင်းတရားသည် အကျိုးတရားကို ဖြစ်စေသည်။ ကရုဏာစိတ်နှင့် ကျေးဇူးသိတတ်သော စိတ်သည် အောင်မြင်ခြင်းကို ပေးစွမ်းသည်။ သမုဒ္ဒရာမင်းသည် ထိုအခါက ငါဘုရား ဖြစ်တော်မူသည်။ ထိုသို့ မင်းကြီး၏ ကရုဏာနှင့် ပုဏ္ဏား၏ ကျေးဇူးသိတတ်သော စိတ်ကြောင့် နှစ်ဦးလုံးသည် ချမ်းသာသုခ ရရှိကြသည်။"